Dööntjen: Dät Fäiberthermometer

Wilma lait ap Sofa un is an’t Jöaseljen: „O, Wülm, iek hääbe sun Buukpiene, iek leeuwe, iek hääbe Kolik. Du moast gau ätter’n Dokter un him hoalje.“ Wülm sticht ap sien Rääd, juune Wiend an fonsäärm, kumt snoachens uum hoolich twelich bie’n Dokter an, klopped as wüüld anne Ruten. Kuute Tied leeter stoant die Dokter inne Doore: „Wülm, wät wolt du dan midde inne Noacht?“ „Och, Heer Dokter, mien Wilma häd so läipe Kolik of wo dät hat. Jie mouten eenfach kuume.“ Die Dokter is fonsäärm nit deermäd ienfersteen. „Oaber Wülm, iek kon daach nit eenfach so meekuume, iek mout daach touminnst wiete, of dien Wilma Fäiber häd. Fiehr man eerste wier ätter Huus un mät bie dien Wilma dät Fäiber.“ Wülm suust wier ap’t Huus an, dütmoal mäd de Wiend. Ätter tjo Uure klopped hier wier bie dän Dokter anne Ruten. Ättern littje Tied gungt dät Finster eepen. „Och, deer bääst du ja wier, Wülm. Na, hääbe jie Fäiber meeten?“ „Jee, hääbe wie, oaber wie hääbe Päch häiwed, uus is dät Thermometer truchbreeken.“ „Ja, un wät hääbe jie do däin?“ fräiged die Dokter. „Ja, wie hääbe dät Thermometer nuumen, wät wie altied bie’t Iensjooden bruuke, un dät stuud ap Mirabell’n.“

Skrieuwen fon Gretchen Grosser

Ein Gedanke zu „Dööntjen: Dät Fäiberthermometer

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.